Ontmoetingskerk

'Hemelwater'

Het kwam met bakken naar beneden en de storm joeg het tegen de ruiten: hemelwater. In alle onstuimigheid voelde je vooral de verwoestende kracht van water. Maar haal je je de droge zomer van 2019 voor de geest, dan weet je weer hoe belangrijk water voor ons is. Zie vanaf mei de kunstexpositie Water, bron van leven. Voor kunstenaars blijkt water een bron van inspiratie.
Zou dat ook gelden voor de mensen die bij de gemeente zorgen dat we geen overlast krijgen van al dat hemelwater? Er is in ieder geval één enthousiaste verteller over watermanagement in Dukenburg gevonden: Antal Zuurman. Hij weet alles van onze kanalen en ondergrondse stromen die het hemelwater in goede banen moeten leiden. Zijn we klimaatproof in Dukenburg?
Maar waarom zou je je bezig houden met water? Gewoon omdat het mensen met elkaar verbindt.
Als ik mijn paraplu met blauwe lucht en witte wolken van dromen over Dukenburg opsteek, krijg ik altijd grappige reacties. Samen nat geregend wachten op de bus schept een band. Foeteren op dat natte weer ook. Maar nog leuker is het als het weer opklaart en we de zon nadoen door met een stralende lach te zeggen: "Lekker weertje vandaag, hé!"

Pastor Joska van der Meer

‘Een nieuwe weg in de Ontmoetingskerk'

Er loopt een jonge vrouw langs de rand van Dukenburg. Ze keert terug van een zoektocht in haar leven. Ontevreden met haar bestaan was ze uit haar oude leventje gevlucht. Ze ging op zoek naar ontspanning, vertier. Ze zocht naar mogelijkheden om geld te verdienen, te genieten. Eigenlijk is ze ingegaan op de beloftes van een soort loverboy: Moenen. "Als je met mij meegaat en doet wat ik zeg, beloof ik dat ik een aanzienlijke dame van je zal maken (...) goederen, sieraden, geld, je zult nergens meer gebrek aan hebben." Dit is, in eigen woorden, een stukje van het verhaal van Mariken van Nieumeghen. Het is een eeuwenoud verhaal, uit 1500. In de Ontmoetingskerk openden we op 19 januari een kunsttentoonstelling: Opnieuw Verbeeld. Poëzie en beeld door Monica Boschman en Jet Westbroek. Ook zijn er aquarellen van Jos van Kemenade. U kunt de beelden en teksten komen bekijken.

Waarom we dat doen? We houden van kunst in de kerk. Kunst laat van buiten zien wat ons beweegt van binnen. Kunst opent en streelt onze ogen en harten. We organiseren dit ook, omdat we luisteren naar verhalen van mensen die zoeken in hun leven en met wie het mis kan gaan. Wij denken vanuit onze geloofstraditie dat we elkaar nooit moeten opgeven. Zoals de priesteroom van Mariken zegt: "Alleen hij die zichzelf opgeeft, is verloren."

En er is nog een reden waarom het verhaal van Mariken graag eigentijds horen en zien. Er wordt wel gezegd dat Mariken langs Dukenburg naar huis terugkeerde. Daarover dromen we graag: dat mensen door de Ontmoetingskerk en alle andere organisaties met wie we samenwerken zichzelf hervinden.

Pastor Trees Versteege

'Koester je visioen'

Nu het koud en donker wordt, zie je hoezeer mensen verlangen naar licht en warmte. Sommigen laten dat al in november zien met vrolijke kerstversiering met veel lichtjes. Ook in de Ontmoetingstuin branden lichtjes. En er zijn gedichten te lezen over het visioen. In de voorbereiding naar Kerstmis en Nieuwjaar diepen we immers onze diepste dromen op. Voor onszelf, in het bedenken van goede voornemens. Voor anderen in de vorm van onze kerstwensen. Een visioen gaat nog een stapje verder: dan droom je ook over hoe de wereld eruit zou moeten zien. Zoals een kind vorig jaar op een wensboom in Tolhuis: geen oorlog en een ijsje… Sommige mensen zeggen: dromen zijn bedrog. Maar ik ken ook mensen die juist als het moeilijk is in je leven aan je vragen: waar droom je van? Die vraag ontsteekt een vonkje dat je weer doet voelen waar je echt warm voor loopt. In de kerk oefenen we ons in de weken voor Kerstmis in het dromen van een wereld van vrede voor alle mensen. Voor mij werd het bij mijn jubileum even waar: zoveel mensen met verschillende achtergronden en levensverhalen bij elkaar! Hartverwarmend. Met Kerstmis is het soms ook even zo vredig. Zo’n feestbubbel het hele jaar door, een prachtig visioen! Leef vanuit het visioen, en laat het wachten tot het rijp is. Het visioen liegt niet, al is het nog geen werkelijkheid.

Pastor Joska van der Meer

'We gaan naar binnen'

Er valt veel regen uit de hemel. Niet echt een tijd om buiten te spelen en te wandelen. Nat nat. Net op het moment dat ik door de mooie Belevingskaart Tolhuis wordt uitgenodigd de wijk verder te ontdekken. Wat valt er veel te ontdekken! Het weer nodigt uit om naar binnen te gaan. Ook in de Ontmoetingskerk gaan we van buiten naar binnen. Samen met families, wijkgenoten en geloofsgenoten herdenken we onze doden van het afgelopen jaar op Eeuwigheidszondag en Allerzielen. We noemen de namen van de dierbaren en herdenken hen in ons hart. Over binnen en buiten gesproken: hebt u onze Ontmoetingstuin al eens bezocht? Er staat de Herinneringsboog waarop plaatjes zijn bevestigd met namen van overledenen. De namen van dierbaren, ook van mensen van buiten de kerk.

In de winkels zag ik al de eerste kerststukjes en bij de kassa liggen de pepernoten weer voor het oprapen. Nou ja, tegen betaling dan. Sinterklaas komt er weer aan. Het moment voor de Ontmoetingskerk om de Klaasmarkt weer te organiseren. Tientallen vrijwilligers verzamelen een jaar lang tweedehands spullen om tijdens de Klaasmarkt op 8 november te verkopen. Goed voor onze recycle-economie en het milieu. En ook goed voor de beurs van diegenen die hun huis verder willen inrichten, een bed nodig hebben, of speelgoed willen vinden om mee te spelen en cadeau te geven. De opbrengst van de Klaasmarkt is voor het werk van de Ontmoetingskerk. Zodat we samen met de wijkbewoners naar binnen kunnen keren en er weer op uit kunnen trekken, als de regen is verdwenen.

Pastor Trees Versteegen

'Een half en heel verhaal'

Drie weken woon ik nu in Nijmegen-Dukenburg.

Sinds 1 september werk ik voor de Ontmoetingskerk als pastor. Het is vooral kijken, luisteren, leren, ontdekken, uitzoeken wie wat doet en waar je bent. Gewapend met mijn Google Maps fiets of loop ik door het stadsdeel, binnendoorweggetjes zoekend van A naar B. Valt er al iets op? De mensen die ik ontmoet zijn vooral aardig. Ze zijn open en vertellen gauw hun eigen verhaal. Iedereen die hier woont heeft natuurlijk een eigen verhaal over wat er gebeurt in je leven: ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Wat zijn je zorgen?’ Blijkbaar kunnen we elkaar die verhalen vertellen. Dat gebeurt in de Ontmoetingskerk, maar ook in het winkelcentrum, bij de kapper, de telefoonwinkel en in de sportschool komen stukken verhalen naar buiten. Over de burn-out of over hoe de (groot)ouders vanuit Afrika hier zijn komen wonen, over de dappere zelfstandige oma of over hoe pittig het kan zijn om als alleenstaande moeder te zorgen voor je kinderen, over die vriend die stervende is, over het kind dat te laat op school kwam. Fragmenten van een dagelijks leven dat we van elkaar kunnen horen.

Soms zegt iemand dan: "Dit is nog maar de helft van het verhaal. Die andere helft vertel ik je nog wel eens een keer." Hoeveel heb ik nu gezien en gehoord? Nog niks. Ik proef de sfeer. Ik merk hoe rustig en aardig ik word geholpen aan de kassa. Ik vermoed hoe gespannen het leven van sommigen is die rondom kleine winkelcentra hangen. We vertellen elkaar verhalen over wat ons bezighoudt. Soms zijn het halve verhalen. Ik ben benieuwd naar het hele verhaal van de Dukenburgers.

Pastor Trees Versteegen